Fudbalske priče

Branko Stanković- “Ambasador”

01.06.2019.

Branko Stanković, tada igrač Slavije iz Sarajeva, 1941 godine kao dvadesetogodišnjak napušta ovaj grad pred ustaškim pogromom, i nastavlja svoj životni put u Beogradu.

Pre rata je četiri godine nastupao za Slaviju, a onda ratnih godina 41-45 nastupa za BSK iz Beograda.

Proslavio se u crveno-belom dresu „Crvene zvezde“ – Beograd (1945-1958), u kome je tokom 13 godina odigrao 495 zvaničnih utakmica (36 golova), od toga u prvenstvu 195 utakmica (15 golova). Osvojio je 4 titule nacionalnog prvaka (1951, 1953, 1956, 1957. godine) i 3 pobednička trofeja fudbalskog kupa Jugoslavije (1948, 1949, 1950.)

Poznat po svom stilu igre, koji je tada važio za gospodski , dobija i nadimak “Ambasador”.

Stanković je kao fudbaler posedovao odličnu tehniku, i nije se služio grubostima na terenu iako je igrao na mestu koje je kod drugih fudbalera to podrazumevalo.

Najveće trenerske uspehe postiže upravo sa “crveno-belima”.

Crvenu zvezdu je vodio u dva navrata, a pored domaćih trofeja, ostaće zabeležen i velikih uspeh u Evropi – finale Kupa Uefa (1979). Trofej je osvojila nemačka Borusija iz Menhengladbaha, koja je posle nerešenog rezultata u Beogradu (1:1), u revanšu ostvarila minimalnu pobedu golom Danca Alana Simonsena.

Pored dve titule i jednog kupa sa Crvenom zvezdom, Branko Stanković je kao trener bio prvak Jugoslavije i sa Vojvodinom (1966), a prethodno je bio trener sarajevskog Željezničara i Olimpije iz Ljubljane. U izuzetnoj trenerskoj karijeri, imao je velike uspehe i u inostranstvu: titule prvaka je osvajao i sa grčkim AEK-om (1971), turskim Fenerbahčeom (1983) i Bešiktašom (1986).

Uz selektora Rajka Mitića, sedeo kao trener na klupi reprezentacije 1968 godine na utakmicama završnog turnira Kupa evropskih nacija u Italiji, koji su Dragan Džajić i drugovi, nakon ponovljenog finalnog duela sa Azurima, okončali kao vicešampioni ‘starog kontinenta’.

Ostaće zabeležen sukob Stankovića sa najvećim zvezdama kluba 1978 godine. Stanković je već bio poznat kao trener koji insistira na disciplini i ozbiljnom radu na treninzima, što tadašnjim “vedetama” kluba – Dušanu Saviću i Vladimiru Petroviću nije odgovaralo i postavili su ultimatum upravi kluba da se odluči između njih i trenera.

U tim vremenima, Crvena Zvezda je bila više nego ozbiljan klub , koji nije dozvoljavao takav način komunikacije, i Branko Stanković ostaje na njenoj trenerskoj klupi.

Stanković kao šef stručnog štaba

Jedan od pobunjenika, Vladimir Petrović Pižon, je mnogo godina kasnije, nakon iskustava koje je stekao igrajući u Arsenalu, priznao da njegov nekadašnji šef stručnog štaba nije pogrešio što je insistirao da Zvezdini fudbaleri sprovode ono što je on zamislio.

Sad tek vidim koliko je bata Stane bio u pravu kad je od nas zahtevao da intenzivno treniramo i igramo brže i jednostavnije, da ne mučimo loptu i njega.

Branko Stanković je preminuo 20.februara 2002. , a danas jedna ulica na Paliluli nosi njegovo ime.

Fudbalske vesti , video izveštaji-Super liga Srbije, Prva liga Srbije, HNL, Premijer liga BiH,CFL